English version
De crash van een B-24 was voor velen in Spiere een grote gebeurtenis. Ze zagen dagelijks grote formaties overkomen richting Duitsland, maar nooit hadden ze gedacht dat er een bommenwerper in hun dorp zou landen.
Jean Lefebvre, pas 26 jaar, was zeer actief binnen het verzet en vond zo ook de eerste vliegenier. Het was piloot Charles Riddle, die hij gevonden had nabij Moen-Otegem.
De volgende morgen, maandag 24 april 1944 rond vier uur 's morgens, klopte er iemand op de deur van het huis Vercruysse. Germaine opende de deur met de schrik om Duitse soldaten te zien. Ze zag een man in vliegkledij en soms vermomden de Duitsers zich zo om verzetsleden te vinden. De man vertelde haar dat hij navigator Ray Hargis was van de bommenwerper die eerder nabij het dorp was neergekomen. Hargis had die nacht in een tarweveld geslapen en toen over een bevroren riviertje naar het huis toegekomen. Toen hij aanklopte was hij half bevroren. Henri, de broer, ging onmiddellijk naar Jean Lefebvre om hem te verwittigen over de vliegenier bij hun thuis. Het huis was veilig voor één dag omdat Duitse troepen de buurt aan het uitkammen waren. Ze vroegen aan Hargis om enkele regels te schrijven die ze zouden geven aan een andere vliegenier een dorp verder. Riddle identifieerde Hargis zo door "zijn verstijfde duim aan zijn linker hand" waarnaar Hargis in zijn brief verwees.
Ray Hargis vroeg tevens ook aan Germaine waar hij was. Hij bezat nog altijd zijn navigatiekaart. Het was voor gewone burgers toen niet gemakkelijk om de juiste positie op een kaart aan te tonen, maar uiteindelijk vonden ze Spiere.
Na een tijdje werden de bemanningsleden gegroepeerd en zonder het te weten brachten ze 4 leden van "K+" samen! Hun namen waren Riddle, Hargis, Varty en Bryant. Omdat er een risico was dat ze opgemerkt zouden worden door onvriendelijke burgers werden ze terug verplaatst. Een nieuw plan kwam aan de orde om de bemanningsleden via een vluchtroute naar Frankrijk uit de handen van de Duitsers te houden. Om dit in goede banen te leiden kreeg de bemanning een nieuwe identiteit en burgerkledij om zo veiliger de grens te bereiken (zie foto's hieronder). De Amerikanen mochten toen ook niet spreken wanneer ze buiten kwamen omwille van hun vreemde accent.

Charles L. Riddle Ray O. Hargis John W. Bryant Robert M. Varty
The crash of a B-24 was for many people a big event in Spiere. They saw daily large formations coming over to go to Germany, but they never thought one would end up in their village.
Jean Lefebvre, only 26 years old, and very active in the resistance found the first flyer. It was the co-pilot, Charles Riddle who was found near Moen-Otegem.
The next morning, Monday 24 April 1944 at four o’clock in the morning, somebody knocked on the door of the Vercruysse residence. Germaine opened the door, scared it would be German soldiers. She saw a man in flyer clothes and sometimes Germans would disguise themselves to catch members of the resistance. The man told her he was the navigator, Ray Hargis, from the bomber that crashed earlier. Hargis slept tat night in a wheat field and crossed a frozen river to go to the house. At arrival he was half frozen. Henri, the brother, went straight to Jean Lefebvre to warn him about the flyer. It was save to stay there for only one day, because the Germans were checking out the area.They asked Hargis to write a note that they could give to the other flyer that stayed one village further. Riddle had identified Hargis by the crooked thumb on his left hand.
Ray Hargis asked Germaine were he was. He still had his map from the aircraft. It was not easy to pinpoint his location because civilians were not used to work with maps, but they finally found Spiere on it. After a while the resistance centralized the flyers and without knowing it they brought together 4 crewmembers of the same K+! Their names were Riddle, Hargis, Varty and Bryant.
Because of the risk being spotted by unfriendly civilians, they were moved again. A new plan came up to use the escape line into France. For this the crew needed a new identity and civilian clothes to walk safely to the border (see pictures above). At that time, the Americans did not speak when they were outside, because of their foreign accent.